Merhaba Defne Hanım, Vibe Coding hakkında bir Goolge araması yaparken Vibe Coding 101 yazınıza ve oradan da bu yazınıza ulaştım. Bilgi ve uzun süren çalışmalar sonucu elde ettiğiniz birikiminizi bu derece derli toplu şekilde paylaştığınız için teşekkür ederim. Yazınız bir kaç aydır kullanmakta olduğum Claude Cowork ile ilgili kullanım şeklime farklı bir şekilde bakmamı sağladı. Bir prompt kütüphanesi oluşturmayı akıl edememiştim daha önce. Yukarıda sunduğunuz promptları tek tek inceledim altındaki açıklamalarınız ve devam prompt'u kısımlarını ilk prompt ile elde edilen çıktıyı geliştirme anlamında çok faydalı ve zihin açıcı buldum. Merak ettiğim konu şu: Promptlarınızda kişiselleştirme alanlarında müşteri isimleri, fiyatlandırma detayları, sözleşmeler, klasörlerinize erişim vs. gibi kendinize ya da müşterinize ait hassas bilgileri Claude ile paylaştığınızı görüyorum. Bu bilgileri aranızda gizlilik sözleşmesi olmayan bir 3. tarafla (Anthropic) paylaşmak sizce bir risk değil midir? Bunun için Claude kullanımınızda yaptığınız bir özelleştirme var mı? Claude'un verilerinizi eğitim amaçlı kullanımına izin veriyor musunuz? Teşekkürler.
Ahmet Bey merhaba, dikkatli yorumunuz ve nazik geri bildiriminiz için çok teşekkür ederim. Çok yerinde bir noktaya değindiniz. Evet, yapay zekâ araçlarıyla hassas veri paylaşımı gerçek bir risk; yalnızca “verilerimi model eğitiminde kullanma” seçeneğini kapatmak bu riski tamamen ortadan kaldırmıyor.
Ben verileri yeşil, sarı ve kırmızı olarak sınıflandırıyorum:
Yeşil: Kamuya açık, anonimleştirilmiş veya örnek veriler
Sarı: Bana ait ticari bilgiler ile müşteri adı çıkarılmış, anonimleştirilmiş teklifler
Kırmızı: Müşteriye ait gizli bilgiler
Kırmızı kategorideki verileri bireysel Claude/Cowork ortamına aktarmıyorum. Klasör erişimini de tüm arşivime değil, yalnızca ilgili çalışma için oluşturduğum sınırlı klasörlere veriyorum.
Ayrıca Claude’un Model Improvement ayarını kapalı tutuyorum. Anthropic’in güncel açıklamasına göre Free, Pro ve Max hesaplarda bu ayar kapatıldığında sohbetler gelecekteki modellerin eğitimi için kullanılmıyor. Ancak bu, verinin hiç işlenmediği veya saklanmadığı anlamına gelmediği için asıl korumayı veri sınıflandırması, anonimleştirme, veri minimizasyonu, maskeleme ve erişim sınırlandırması sağlıyor.
Fakat burada biraz provokatif bir soru da sormak isterim: Aynı hassasiyeti kullandığımız diğer dijital araçlara gösteriyor muyuz? Faturaları e-postayla gönderirken, bulutta saklarken, muhasebe, CRM veya e-imza sistemlerine yüklerken o şirketlerin veriyi nerede tuttuğunu, ne kadar süre sakladığını ve hangi üçüncü taraflarla işlediğini aynı ölçüde sorguluyor muyuz?
Yapay zekâ konusunda daha temkinli olmamızın haklı nedenleri var: Bu sistemler yalnızca veriyi saklamıyor; analiz ediyor, farklı bilgiler arasında ilişki kuruyor ve ajan özellikleriyle daha geniş klasörlere erişebiliyor. Üstelik bireysel ve kurumsal planların veri kullanım koşulları aynı değil. Ancak mesele yalnızca “Yapay zekâ verimi görüyor mu?” olmamalı. Asıl sorular şunlar: Hangi veri, hangi amaçla, hangi hesap türünde, hangi sözleşme altında, ne kadar süreyle ve kimlerin erişimine açık biçimde işleniyor?
Yani yapay zekâyı denetimsiz kullanmayı savunmuyorum; fakat yalnızca yapay zekâya uyguladığımız bir hassasiyetin yeterli olduğunu da düşünmüyorum. Aynı veri güvenliği standardını e-postadan bulut depolamaya kadar kullandığımız bütün dijital araçlara uygulamalıyız.
Sayın zeka koçum teşekkürler detaylı ve iyi çalışılmış bir yazı. Takibe devam
Merhaba Defne Hanım, Vibe Coding hakkında bir Goolge araması yaparken Vibe Coding 101 yazınıza ve oradan da bu yazınıza ulaştım. Bilgi ve uzun süren çalışmalar sonucu elde ettiğiniz birikiminizi bu derece derli toplu şekilde paylaştığınız için teşekkür ederim. Yazınız bir kaç aydır kullanmakta olduğum Claude Cowork ile ilgili kullanım şeklime farklı bir şekilde bakmamı sağladı. Bir prompt kütüphanesi oluşturmayı akıl edememiştim daha önce. Yukarıda sunduğunuz promptları tek tek inceledim altındaki açıklamalarınız ve devam prompt'u kısımlarını ilk prompt ile elde edilen çıktıyı geliştirme anlamında çok faydalı ve zihin açıcı buldum. Merak ettiğim konu şu: Promptlarınızda kişiselleştirme alanlarında müşteri isimleri, fiyatlandırma detayları, sözleşmeler, klasörlerinize erişim vs. gibi kendinize ya da müşterinize ait hassas bilgileri Claude ile paylaştığınızı görüyorum. Bu bilgileri aranızda gizlilik sözleşmesi olmayan bir 3. tarafla (Anthropic) paylaşmak sizce bir risk değil midir? Bunun için Claude kullanımınızda yaptığınız bir özelleştirme var mı? Claude'un verilerinizi eğitim amaçlı kullanımına izin veriyor musunuz? Teşekkürler.
Ahmet Bey merhaba, dikkatli yorumunuz ve nazik geri bildiriminiz için çok teşekkür ederim. Çok yerinde bir noktaya değindiniz. Evet, yapay zekâ araçlarıyla hassas veri paylaşımı gerçek bir risk; yalnızca “verilerimi model eğitiminde kullanma” seçeneğini kapatmak bu riski tamamen ortadan kaldırmıyor.
Ben verileri yeşil, sarı ve kırmızı olarak sınıflandırıyorum:
Yeşil: Kamuya açık, anonimleştirilmiş veya örnek veriler
Sarı: Bana ait ticari bilgiler ile müşteri adı çıkarılmış, anonimleştirilmiş teklifler
Kırmızı: Müşteriye ait gizli bilgiler
Kırmızı kategorideki verileri bireysel Claude/Cowork ortamına aktarmıyorum. Klasör erişimini de tüm arşivime değil, yalnızca ilgili çalışma için oluşturduğum sınırlı klasörlere veriyorum.
Ayrıca Claude’un Model Improvement ayarını kapalı tutuyorum. Anthropic’in güncel açıklamasına göre Free, Pro ve Max hesaplarda bu ayar kapatıldığında sohbetler gelecekteki modellerin eğitimi için kullanılmıyor. Ancak bu, verinin hiç işlenmediği veya saklanmadığı anlamına gelmediği için asıl korumayı veri sınıflandırması, anonimleştirme, veri minimizasyonu, maskeleme ve erişim sınırlandırması sağlıyor.
Fakat burada biraz provokatif bir soru da sormak isterim: Aynı hassasiyeti kullandığımız diğer dijital araçlara gösteriyor muyuz? Faturaları e-postayla gönderirken, bulutta saklarken, muhasebe, CRM veya e-imza sistemlerine yüklerken o şirketlerin veriyi nerede tuttuğunu, ne kadar süre sakladığını ve hangi üçüncü taraflarla işlediğini aynı ölçüde sorguluyor muyuz?
Yapay zekâ konusunda daha temkinli olmamızın haklı nedenleri var: Bu sistemler yalnızca veriyi saklamıyor; analiz ediyor, farklı bilgiler arasında ilişki kuruyor ve ajan özellikleriyle daha geniş klasörlere erişebiliyor. Üstelik bireysel ve kurumsal planların veri kullanım koşulları aynı değil. Ancak mesele yalnızca “Yapay zekâ verimi görüyor mu?” olmamalı. Asıl sorular şunlar: Hangi veri, hangi amaçla, hangi hesap türünde, hangi sözleşme altında, ne kadar süreyle ve kimlerin erişimine açık biçimde işleniyor?
Yani yapay zekâyı denetimsiz kullanmayı savunmuyorum; fakat yalnızca yapay zekâya uyguladığımız bir hassasiyetin yeterli olduğunu da düşünmüyorum. Aynı veri güvenliği standardını e-postadan bulut depolamaya kadar kullandığımız bütün dijital araçlara uygulamalıyız.